مدت مطالعه: 2 دقیقه

در پی حمله ددمنشانه ارتش تروریستی آمریکا به مراسم عروسی در منطقه کوهستک استان هرمزگان و رقم خوردن لحظاتی تلخ برای خانواده‌ها و حاضران این مراسم که همراه با شهادت تنی چند از شرکت‌کنندگان در این مراسم و زخمی شدن تعدادی دیگر بود، «میترا روزئیان»، دبیر کانون شعر و ادب دانشگاه هرمزگان، شعری با عنوان «کوهستک» سروده است.

این اثر، روایتی شاعرانه از تقابل میان شادی و اندوه است؛ جایی که صدای ساز و دهل و خنده‌های یک جشن، در چشم برهم‌زدنی جای خود را به دود، سکوت، اشک و سوگ می‌دهد. شاعر با خطاب قرار دادن «دریا»، که بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت و جغرافیای هرمزگان است، تصاویر تلخ این واقعه را در حافظه جمعی مخاطب ماندگار می‌کند.

در این شعر، دوربین‌ها و عکس‌های ثبت‌شده از حادثه نیز به‌مثابه شاهدانی خاموش، روایتگر لحظه‌ای هستند که شادی عروسی به اندوهی عمیق بدل شده است.

کانون شعر و ادب دانشگاه هرمزگان، این شعر را به‌عنوان بازتابی ادبی از رنج انسانی و همدردی با خانواده‌های شهدا و مجروحان این حادثه منتشر می‌کند.

کوهستک

دریا چرا خاموش شد ساز و دهل، شده دنیا سیاه؟
دریا که رنگِ خاکستر پیچید و شده بر چشم‌ها کاه

دریا کجا رفتند خنده‌ها؟ کِی اومد این صدایِ آه؟
دریا کی دزدید از لبِ عروس، شادی و هر چه بود راه؟

دریا عکاسای بین این دود، شدند گواهِ این نگاه
دریا شادی در یک لحظه شده، غمی عمیق و بی‌پناه

دریا گریه می‌کنه دوربین، در سکوتِ این شبِ سیاه
دریا هر عکس شده خاطره‌ای، از یک دنیایِ پر از آه

دریا تکه تکه قلبِ عروس، در دلِ آوار شد نگاه
دریا عروسی بود اما، شد غمِ دنیا برای ما ماه

میترا روزئیان- دبیر کانون شعر و ادب دانشگاه هرمزگان

پایان خبر