بسم الله الرحمن الرحیم

بیست و هشتم اردیبهشت‌ماه، یادآور نام و میراث انسانی بزرگ است که قرن‌ها پیش، تارک علم و ادب ایران زمین را به نور دانش و خرد روشن ساخت. حکیم عمر خیام نیشابوری، تنها شاعری دل‌آگاه و رباعی‌سرایی کم‌نظیر نبود؛ او پیش و بیش از آن، دانشمندی جامع‌الاطراف، ریاضی‌دانی نابغه، و منجمی دقیق‌نظر بود که نامش در تاریخ علم جهان جاودانه شده است.

خیام، نماد تلفیق نبوغ علمی و پرسش‌گری فلسفی است. او همان حکیمی است که با تدوین تقویم جلالی، یکی از دقیق‌ترین گاه‌شماری‌های جهان را بنیان نهاد، در علم جبر و مقابله، معادلات درجه سوم را حل کرد و افق‌های تازه‌ای پیش روی ریاضیات گشود. چنین دستاوردهایی تنها زاده نبوغ ذاتی نبود، بلکه ثمره شوق بی‌پایان به «دانستن» و عشق به «فهمیدن» بود.

امروز، در عصر انفجار اطلاعات و دگرگونی‌های پرشتاب علمی، الگوی خیام برای نسل جوان دانشگاهی ما پیامی روشن دارد: علم‌آموزی، صرفاً انباشتن محفوظات نیست، بلکه چراغی است برای پیمودن مسیرهای ناشناخته و یافتن پاسخ‌های نو برای پرسش‌های کهن. خیام به ما می‌آموزد که مرزهای دانش با جسارت فکری و پشتکار علمی گشوده می‌شود و دانایی، سرمایه‌ای است که می‌تواند جهانی را دگرگون کند.

بگذارید صریح باشیم؛ جهان امروز به دانشمندانی نیاز دارد که مثل خیام، تخصص را با تعهد و پرسشگری را با پشتکار درآمیزند. معادله‌ای که خیام حل کرد، نه فقط یک مجهول ریاضی، که کلیدی برای فهم بهتر نظم حاکم بر کائنات بود. از شما دانشجویان نسل نو انتظار دارم که علم را نه برای مدرک، که برای فهمیدن عمیق‌تر زندگی و خدمت به میهن بیاموزید. قدرشناسی از چنین میراثی، حفظ طوطی‌وار چند رباعی نیست؛ بلکه آن است که هر یک از شما در رشته خود، “خیامی دیگر” شوید؛ با همان ذهن نقاد، با همان روحیه خستگی‌ناپذیر. اینگونه می‌توانیم از گردنه‌های دشوار توسعه عبور کنیم و فردایی روشن بسازیم، فردایی در تراز نام ایران.

دکتر موسی جاودان- معاون فرهنگی و اجتماعی دانشگاه هرمزگان

پایان خبر